Sinds enige weken tonen een aantal vooraanstaanden van het partijpolitieke liberalisme weer hun ware gezicht: dat van het extremisme. Het nieuwe opperhoofd van de Open-“V”LD, namelijk de fils-à-papa Alexander de Croo, presteert het in de pers een aantal voorstellen te lanceren die de politieke wereld ter harte zou moeten nemen en die eigenlijk al langer de ronde doen. Inhoudelijk komen ze neer op het volgende: werklozen pesten, bruggepensioneerden pesten, gesalarieerden langer laten werken en het patronaat belonen. De yuppie De Croo junior meent dat werklozen hun uitkeringen moeten afnemen. Want zoals we allen weten zijn de werklozen de schuldigen van de crisis! Voorts stelt hij dat grote vermogens niet mogen belast worden, herhaalt hij de fabel van de te hoge loonkost en moeten werknemers nog maar eens langer werken. Over zoiets als recht op arbeid wordt uiteraard met geen woord gerept. Kortom, rijk-volk-eerst zoals we dat van het liberale bos gewoon zijn. Tot daar niets nieuws onder de zon. Maar gelijklopend met het aantreden van De Croo junior  stellen we nog wat meer vast, en dat is vanuit nationalistisch oogpunt interessant te noemen. 

Ten eerste is er de beroepsleugenaar Verhofstadt, de man die jarenlang als premier dit land mocht mishandelen, mengde zich zeer recent in het grote identiteitsdebat dat in Frankrijk woedt naar aanleiding van de toenemende problemen met etnische minderheden. Verhofstadt meende daarbij die andere liberaal-extremist die zijn land mishandelt, Sarkozy, te moeten terechtwijzen niet “in de val van het nationalisme” te trappen, ook al is het maar om electorale redenen. Logisch, want het liberalisme is nu eenmaal de voornaamste en meest agressieve internationalistische kracht van de 21^ste eeuw en bemoeial Verhofstadt wil geen zuiderbuur die de belangen van de Belgische haute finance zou kunnen doorkruisen. Tegenwoordig laat de medestichter van de “V”LD geen kans onbenut om het nationalisme te verketteren.

Ten tweede, de op partijpolitiek vlak ietwat aan lager wal geraakte Hugo Coveliers. Grote Leider van de partij VLOTT, een zoveelste liberale clubje van malcontenten dat haar wagon aan de Vlaams Belang-trein mocht hangen. In een vraaggesprek met Knack van 13 januari jongstleden laat Coveliers merken dat het kartelhuwelijk dat hij aanging met het VB hem niet volledig naar z’n zin is. Op de vraag of zijn VLOTT nu niet opgeslokt wordt door het VB antwoordt hij: “Zo blijft mijn uitgangspunt dat elk individu zo vrij mogelijk moet zijn. Dat houdt in dat de gemeenschap maar bestaat in functie van het individu. Maar waar zijn veel Vlaams Belangers van overtuigd? Dat ze solidair moeten zijn met het volk – wat dat ook mag inhouden.” Los van het feit dat Coveliers hier de persoonlijke opvattingen van inderdaad allicht veel VB’ers weergeeft, heeft hij blijkbaar niet goed het economisch programma van het VB gelezen, dat inhoudelijk op z’n zachtst gezegd wel bijzonder welwillend staat tegenover de blauwgeschelpten. Maar dat is een andere discussie… Coveliers laat hier duidelijk zien waar het liberalisme verschilt van het nationalisme, hij verdedigt een materialistisch egoïsme. Stel je voor beste lezer, dat je solidair zou zijn met de zwakkeren van je eigen volk! En dit soort mensen wenst dan een Forza Flandria uit bouwen? Je zal maar een werkloze of ziekte-uitkering trekkende Vlaming zijn… Wat is de Vlaamsgezindheid van een Coveliers (en anderen) nog meer dan gewoon een haat of op z’n minst een afkeer van dat “socialistische Wallonië”? Niets.

Ten derde, Boudewijn Bouckaert. Gevierd professor aan de Gentse rechtsfaculteit en sinds jaar en dag liberaal ideoloog, die ondermeer furore maakt(e) bij het extremistische liberalenpartijtje van de gekende Oostendse ex-judocoach. Voorts is Bouckaert al evenzeer sinds jaren een graag geziene gast binnen een aanzienlijk deel van de Vlaamse Beweging. Maar zoals bij elke samenwerking van liberalen komt de klad erin en LDD’er Bouckaert lijkt wel wat te voelen voor de “nieuwe” wind die De Croo junior door de Open-VLD doet waaien. Dat de Open-VLD onder het commando van De Croo junior zich nog steviger zal vastbijten in het belgicisme lijkt Bouckaert niet te deren. Arme Vlaamse Bewegers… De verwezenlijking van de liberale agenda is nu eenmaal veel belangrijker dan die “V”… Ten andere, één van de concurrenten voor De Croo junior zijn troon bij Open-VLD, Gwendoline Rutten, stelde tijdens haar campagne openlijk voor om die “V” nu maar eens te laten vallen wegens onbelangrijk…

De liberalen, in de nauwe betekenis als partijpolitieke vertegenwoordigers van deze ideologie, zijn historisch verknecht en verkocht aan België. Ze hebben dit apenland mee opgebouwd in een monsterverbond met de top van de Rooms-Katholieke Kerk en denken zoet dromend terug aan de zeer liberale grondwet die de nieuwe staat België in 1831 kreeg. Dat Vlamingen als minderwaardige burgers werden aanzien en behandeld kon liberalen toen niets schelen en het kan hen nu nog niets schelen. Dat arbeiders toen uitgebuit en voor het vuil van de straat aanzien werden kon hen toen niets schelen en kan hen nu nog niets schelen. Enkele spreekwoordelijke uitzonderingen met een minimaal geweten niet te na gesproken… De drie aangehaalde maar zeer verscheiden voorbeelden tonen aan dat de toekomstige evolutie voor het nationalisme in Vlaanderen enerzijds en het liberalisme anderzijds uiteenlopend is, voor zover die omwille van oppervlakkige (electorale) schijnbelangen ooit enigszins gelijklopend zou zijn geweest. België als uitgeholde rompstaat kan wat liberalen betreft best blijven bestaan en gepatroneerd worden vanuit ondermeer de EU. De liberalen en hun politiek-institutioneel systeem zullen altijd weer de belangen dienen en de kant kiezen van kapitalistische machthebbers, de Belgische haute finance. Vanuit nationalistisch oogpunt is het dan ook interessant om vast te stellen dat vanuit liberale zijde er minder en minder geloof wordt gehecht aan een Forza Flandria en er steeds meer belgicistische tendensen en uitlatingen op te merken vallen. Het is hoog tijd dat men dat in de Vlaamse Beweging eens beseft.

Liberalen? Buiten! Sociale strijd en nationale, identitaire strijd vallen steeds meer samen.